هابیل و قابیل
جنگ
خوانندگان گرامی،
همان طور که در شماره های قبل به آگاهی رسید این صفحه را اختصاص داده ایم به برخورد دیدگاه های دو برادر خیالی با نام های هابیل و قابیل. این دو برادر نقطه نظرهای متفاوت و حتی مخالف یکدیگر دارند. از آن ها خواسته ایم تا در هر شماره بحثی را مطرح کنند و نقطه نظرهای خود را بگویند. ما بدون هیچ قضاوتی این دیدگاه ها را ارائه می کنیم و قضاوت را بر عهدۀ شما می گذاریم. اگر خوانندگان گرامی نظری به طرفداری یا مخالفت با هر یک دارند می توانند نظر خود را از طریق فرستادن ایمیل به آدرس پیک، با ما در میان بگذارند. گفتار این بار هم در رابطه با جنگ است.
هابیل: اوضات چطوره؟ یک ماهی هست که ندیدمت. عید هم شنیدم رفته بودی واشنگتن. با ایران که صحبت می کنم، احوال تو رو می پرسن. می گن نمی تونن باهات تماس بگیرن. با اونام قهری؟
قابیل: من با کسی قهر نیستم. سرم شلوغه، حوصله اش رو هم ندارم، بهتره روابطمون همینطوری بمونه. آره واشنگتن بودیم. جلوی کاخ سفید تظاهرات داشتیم. خیلی هم خوب بود.
هابیل: خوشحالم که هنوز می تونیم با هم حرف بزنیم. خیلی ها روابطشون به هم خورده. بهمن رو که می شناسی؟ با خواهرش حسابی به هم زدن. خیر سرشون رفته بودن عید دیدنی. حسابی به تیپ هم زدن. اونم جلوی بچه هاشون. مث این که بهمن به اون می گه هر کی از جنگ حمایت کنه وطن فروشه. خواهرش هم بعد از کلی فحش گفته «مرده شورت رو ببرن، تو هم مزدور جمهوری اسلامی هستی.» گفته هر کی الان از صلح حرف بزنه مزدوره. بعد هم گفته دیگه نمی خوام روی نحست رو ببینم. برو گمشو. بهمن می گفت کم مونده بود منو بزنه. شوهرش هی سعی کرد آرومش کنه. می گفت خیلی ناراحت شدم که جلوی بچه ها این کارا رو کرد. بهمن می گفت من چیزی نگفتم فقط گفتم اینا دنبال نابودی ایرانن، نه جمهوری اسلامی و نباید از این جنگ خوشحال بود.
قابیل: خب مردم این روزا خیلی احساساتین. شنیدم خیلی ها توی خونواده و دوستاشون اختلاف افتاده. سخته آدم ببینه که آدمایی که تا دیروز با هم فعالیت می کردن و تظاهرات می رفتن الان این جوری شدن. بهتره آدم روابطشو با آدماٍیی که مخالفن کم کنه. چون فایده نداره! جنگ به زودی تموم می شه و روسیاهیش می مونه واسه اونایی که به بهانه های مختلف از رژیم حمایت کردن. الان اکثر مردم طرفدار این جنگن چون می دونن که این تنها راهه. هیچ راه دیگه ای جواب نداده. با رژیمی که مردم خودشو به گولّه می بنده و چهل ـ پنجاه هزار تا جوونو توی دو شب می کشه، فقط با زور باید طرف شد. مردم هم که نه سلاح دارن نه تشکیلات، راهی ندارن جز این که از قدرت های خارجی بخوان که بیان کار رو تموم کنن. چیزی نمونده تا دو سه هفته دیگه کار تمومه.
هابیل: اگه یادت باشه، بارها در مورد دخالت نظامی در ایران صحبت کردیم. حتی یادمه که تو هم زیاد طرفدار این کار نبودی. چهل و هفت سال آمریکا تهدید می کرد که به ایران حمله می کنه، ما هم می گفتیم همیشه این دخالت های نظامی آخر عاقبت خوبی واسه مردم نداره. نمونه های زیادی هم توی همین بیست ـ سی سال گذشته دیدیم. چرا این یکی باید متفاوت باشه؟ در مورد این که می گن اکثر ایرانی ها طرفدار این جنگن، باید بهت بگم که اینجوری نیس؛ اولاً مردم آمریکا حتی خیلی از جمهوری خواها مخالف این جنگن. «ماگا»ها هم که هر چی ترامپ بکنه رو تأیید می کنن خیلی هاشون واموندن. بیشتر از هفتاد و پنج درصد مخالف جنگن. توی ایرونی هام طبق آمارگیری هایی که تا حالا دو سه بار شده، اون اوایل جنگ تقریباً نصف نصف بود ولی آخری که بعد از یک ماه شروع جنگ شده بود بیشتر از شصت و هفت درصد مخالف جنگ بودن و سی در صد موافق.
قابیل: این آمار رو از کجا درمی آری؟ من فکر می کنم اقلاً هفتاد ـ هشتاد درصد طرفدار جنگن. در مورد آمریکایی ها منم اون عددها رو دیدم ولی خب الان که دیگه جنگ شروع شده و همه سران رژیم از بین رفتن باید کار و تموم کرد. قبولم دارم که اونجوری که پیش بینی می شد قضیه زود تموم نشد ولی خوب ارتش ایران و سپاه که حریف ارتش اسراییل و آمریکا نیستن. ایران هم چون دستش به اونا نمی رسه داره کشورهای جنوب خلیج فارس رو می زنه. زده به سیم آخر، تنگه هرمز رو هم بسته. توی دنیا هم هیچ طرفداری نداره حتی چین و روسیه هم ازش حمایت نمی کنن واسه همین فکر می کنم توی همین چند روز آینده کارش تمومه.
هابیل: در مورد اون آمارها، شرکت زاگبی دوبار آمار گرفته که می تونی بری توی سایتشون همۀ نتیجه ها رو ببینی یک آمارگیری هم شرکت پایا کرده. اینا توی اینترنت هست، لطفاً برو سرچ کن. اینو هم بهت بگم هرچی جنگ طولانی تر بشه مخالفینش زیادتر می شن. وقتی مردم ببینن که زیر ساخت های غیرنظامی داره بمباران می شه؛ کارخونه ها، دانشگاه ها و مدرسه ها و بیمارستان ها دارن نابود می شن برمی گردن. آخه از کی اسراییل و آمریکا ارتش آزادی بخش شدن؟ اینا سابقه شون روشنِ روشنه. اینا به ملت خودشون رحم نمی کنن، می خوای به ملت ایران رحم کنن؟ متأسفانه همون چیزی شد که همه ازش می ترسیدن. این جنگ نه تنها باعث سرنگونی جمهوری اسلامی نشد، که باعث بقای اون داره می شه. شماها متأسفانه از روی احساسات فریب خوردین، نتیجه اش رو هم خواهید دید. به نظر همۀ ناظران اقتصادی و سیاسی این جنگ که بدون هیچ دلیلی با تحریک نتانیاهو شروع شد، اگه هرچه بیشتر ادامه پیدا کنه، نه تنها ضربه های خیلی بدجوری به صلح و ثبات منطقه می زنه، بلکه همه اقتصاد دنیا رو به سقوط می کشونه.
قابیل: اینا همه اش اغراقه! بهت قول می دم همین روزا رژیم، که همه اسلحه هاش تموم شده، بعد از این که این همه فشار رو از خارج و بعد هم فشار داخلی، وضع اقتصادی کمبودها همه باعث می شن که از درون از هم بپاشه. مردم تا یه حدی می تونن تحمل کنن. بی برقی، بی آبی، بی نونی مردم رو از پا در می آره. می ریزن توی خیابون و کار رو یه سره می کنن. مردم خودشون می ببینن که اسراییل و آمریکا قصدشون از بین بردن مردم نیس. می بینی که بعد از یه ماه و خورده ای جنگ تعداد کشته شده های غیر نظامی به چار هزار نفر هم نرسیده؛ اونا خیلی دقیق کار می کنن، همۀ مسئولین و فرمانده ها رو از بین بردن، دیگه هیچ وقت یه همچی فرصتی دس نمی ده!
هابیل: یعنی جدا باور می کنی که اینا مواظبن مردم عادی کشته نشن؟ شماها واسه تون مهم نیس که اون مدرسۀ دخترونه توی میناب رو اونجوری زدن. این همه مدرسه و بیمارستان و دانشگاه رو زدن، انستیتو پاستور رو زدن، پل کرج رو زدن. فولاد مبارکه و فولاد اهواز رو زدن. اینا رو می زنن که رژیم رو از پا دربیارن؟ اینا سرمایه های ملی ایرانه. به رژیم ربط نداره. کی می خواین بفهمین که هدف اینا به خصوص اسراییل نابودی ایرانه. شماها توی تظاهراتتون زیر پرچم اسراییل می رین. شماها کشته شدن صد و هشتاد دختر بچه و معلم توی میناب رو اصلاً مطرح نکردین! حالا محکوم کردن و همدردی پیش کش، اون وقت واسۀ چارتا سرباز آمریکایی که روزای اول کشته شدن حجله گذاشتین و شمع روشن می کنین. اینجاست که وطن پرستی تون حسابی زیر سوال می ره. من که تو رو می شناسم می دونم که بهت نمی چسبه ولی دلیلش رو هم نمی دونم.
قابیل: ما همه دلمون واسۀ ایران می تپه. آرزومون آزاد شدن ایران از دست این رژیم خونخواره. چهل و هفت ساله که نه تنها خون مردم رو به شیشه کرده، همۀ منطقه رو هم نا امن کرده. یه دوست توی دنیا واسه خودش نذاشته، دیگه نمی خوام برات از وضع اقتصادی و محیط زیست و اینا بگم چون خودت بهتر می دونی. توی این مدت هم مردم، دانشجوها، زنان، بازاریا همه هر کاری کردن به نتیجه نرسید. حالا یه فرصت طلایی پیدا شده که دو تا قدرت بزرگ بیان و کمک کنن که کار یه سره بشه. تا حالا این فرصت پیدا نشده بود. هی مذاکره کردن، وقت تلف کردن و هی بدتر شد. توی تظاهرات ها هم خیلی چیزا پیش می آد که منم باهاش موافق نیستم ولی واسۀ اتحاد چیزی نمی شه گفت. یه سری آدم افراطی هستن و یه کارایی بعضی وقتا می کنن که منم سر درنمی آرم و فکر هم می کنم ضرر می زنن ولی سوای اونا واقعا فکر نمی کنی که این فرصت طلایی اگه به نتیجه نرسه و رژیم بمونه خیلی بدتر می شه؟
هابیل: ببین در بد بودن رژیم کسی حرفی نداره ولی به قول دوستی که می گفت ایران مث بیماریه که غده مغزی داره و باید جراحی بشه. شما به جای این که از راه درست و جراحی وارد این کار بشین اون رو سپردین به دست دو تا قصاب با قمه و ساطورکه عملش کنن! یا یه مثال دیگه مثل اینه که شما خرمنی که موش زده رو به جای اینکه موشا رو از بین ببرین، وردارین خرمنو آتیش بزنین. این ایدۀ شما و کمک خارجی تون دقیقاً اینه. که در نهایت ایرانی نمی مونه که بخواین رژیمش رو عوض کنین. ببین من قصد توهین ندارم. همۀ سعی خودمو هم می کنم که با همه تماسم رو برقرار نگه دارم. جامعه الان به شدت قطبی شده. توی آمارگیری ها هم نشون می ده. مطمئن هم هستم که خیلی از شماها که واقعا دلسرد از ایران هستین وقتی می ببینین که ارتش های اسراییل و آمریکا آزادیبخش نیستن، نظرتون عوض می شه. بازم می خوام برات یه مثال دیگه بزنم. یکی از خونخوارترین رژیم های قرن گذشته رژیم استالین بود. به روایتی تا قبل از شروع جنگ جهانی صدها هزار نفر رو از دم تیغ گذرونده بود یا به سیبری فرستاده بود که بپوسن ولی وقتی هیتلر به روسیه حمله کرد همۀ مردم حتی مخالفین و دشمنان استالین همه متحد شدن که با نازی ها بجنگن و اونا رو از کشورشون تار و مار کنن. توی خیلی از کشورها اون موقع رژیم های ضد مردمی سر کار بودن ولی در مقابل دشمن خارجی، مسأله داخلی شون رو موقتاً گذاشتن کنار چون اول باید کشور وجود داشته باشه که تو بتونی سیستم حکومتیش رو به دلخواه کنی.
قابیل: منم از این قصه ها شنیدم. اینو هم بگو که بعد از این که فاشیست ها رو شکست دادن دوباره استالین تا وقتی مُرد خیلی بدتر پدر مردم رو در آورد. منم فکر می کنم این جنگ نباید به پیاده شدن سرباز و جنگ طولانی تبدیل بشه در اون صورت حرفت درسته ولی صحبت سر اینه که به اونجا نمی کشه. رژیم دوام نمی آره و مردم به زودی کار رو تموم می کنن. تنها آپوزسیون معتبر و شناخته شده هم که شاهزاده رضا پهلویه دولت گذار خودش رو سرکار می آره تا بعد مردم تصمیم بگیرن چه حکومتی می خوان.
هابیل: متاسفانه هنوز توی رویا هستی! راستی اون آمارها رو که بهت گفتم برو چک کن. چند تا اطلاعات مهم دیگه هم اونجا هست: یکی این که توی ایرانیان آمریکا، اکثر قریب به اتفاق خواستار گذر از جمهوری اسلامین. حدود پنجاه و هفت ـ هشت درصد خواستار یه دولت دموکراتیک، پارلمانی یا جمهوری هستند و فقط نوزده درصد طرفدار سلطنت هستن. بنا بر این این تبلیغات «ایران اینترنشنال» و «من و تو» رو باور نکن. قبل از اینکه بریم یه نکته می خوام باهات مطرح کنم اونم اینکه من مطمینم که خیلی از شما ها که از جنگ طرفداری می کنید، تنفرتون از رژیم اینقدر زیاده که خطر نابودی ایران رو نمی بینید. این به خودی خودش دلیل این نیست که ایران رو دوست ندارید و یا وطن پرست نیستید. به هر حال نباس انگ زد. شما هام نباس هر کی ضد جنگه رو انگ بزنین که طرفدار رژیمه. اتفاقا اونایی که خیلی طرفدار رژیمن جنگ رو نعمت می دونن. همین! فقط خواسم اینو بگم. الان باس برم امیدوارم همه چی به نفع مردم تموم شه. بزودی می بینمت. سلام برسون.
