نه به اعدام
خوانندگان گرامی،
همان طور که در شماره های قبل به آگاهی رسید این صفحه را اختصاص داده ایم به برخورد دیدگاه های دو برادر خیالی با نام های هابیل و قابیل. این دو برادر نقطه نظرهای متفاوت و حتی مخالف یکدیگر دارند. از آن ها خواسته ایم تا در هر شماره بحثی را مطرح کنند و نقطه نظرهای خود را بگویند. ما بدون هیچ قضاوتی این دیدگاه ها را ارائه می کنیم و قضاوت را بر عهدۀ شما می گذاریم. اگر خوانندگان گرامی نظری به طرفداری یا مخالفت با هر یک دارند می توانند نظر خود را از طریق فرستادن ایمیل به آدرس پیک، با ما در میان بگذارند. گفتار این بار هم در رابطه با «مجازات اعدام» است.
هابیل: جریان کریستین پایک رو که حتما شنیدی؟
قابیل: همون که قرار بود اعدام بشه… نشد؟
هابیل: آره، می دونی که نزدیک سی سال پیش یکی رو کشته و قرار بود اعدامش کنن؟ دوبار بهش سم رو تزریق کردند ولی باز نمرد. من از این خشونت و وحشی گری بشر واقعا حیرونم! من اصلا به جرمش کاری ندارم به هر دلیلی در دادگاه محاکمه شده و محکوم شده. ولی آخه اعدام؟ یعنی انسان قرن بیست و یکم، اونم توی پیشرفته ترین کشور دنیا، قانونی داره که می تونی بر اساس اون جون انسان دیگه ای رو بگیری! اونم با این وضع یعنی طرف رو زجرکش کنی. حال آدم به هم می خوره!
قابیل: خب حالا چرا زجر کشش می خواستن بکنن؟ قانون طرف رو محکوم به اعدام کرده، چرا همون موقع کارش رو تموم نکردن؟ من نمی فهمم چرا داروها کار نکرده، چرا از راه های دیگه کار رو تموم نکردن؟
هابیل:. این که چرا طرف رو زجرکش کردن به جای خودش، موضوع اینه که اصلا چرا اعدام؟ تو می دونی که از پنجاه ایالت آمریکا حکم اعدام هنوز توی ۲۷ ایالت بر قراره. توی اون ۲۳ ایالت که حکم اعدام توش ور افتاده، اشد مجازات شده حبس ابد بدون شانس بخشش. توی همین کالیفرنیا، با این همه ادعای لیبرال بودن، اعدام قدغن نشده. سال ۱۹۷۲مردم رای دادن که دوباره قانونی بشه. باور می کنی؟ ولی با وجود این که حکم اعدام قانونیه، الان بیست ساله که کسی اعدام نشده ولی صدها نفر منتظر الاعدامن!
قابیل: این که غیر انسانی تر از اعدامه. یارو بیچاره سی چهل ساله منتظر حکم اعدامه! شنیدم توی بدترین شرایط مثل سلول انفرادی و دور از همه چیز نگهشون می دارن. این زجرکش کردنه. این ایالت لیبرال ها و دل نازک ها تا حالا نتونستن تکلیف این قضیه رو روشن کنن؟ اگه به طرف حبس ابد بدن اقلا یارو زندگیش رو می کنه حتی اگه هیچ عفوی هم بهش نخوره. مشکلشون چیه؟
هابیل: مشکل اینه که مث خیلی چیزای دیگه درگیر سیاست بازی و مذهبن ولی قبول دارم این کار خیلی غیر انسانیه. نمی دونم اگه الان رفراندوم بذارن باز هم اعدام رای بیاره یا نه. چون کالیفرنیا خیلی عوض شده ولی توی ایالت های دیگه که اکثرا هم به قول معروف قرمز هستن و هنوز اعدام انجام می شه، گرفتاری های خودشونو دارن. شرکت های دارویی زیر فشار افکار عمومی از فروش سم خودداری می کنن ، اکثر قریب به اتفاق دکترها هم دخالت نمی کنن. صندلی الکتریکی رو می گن غیر انسانی و نامتمدنانه اس! فکر می کنم یوتا شروع کرده به اعدام با جوخۀ آتش! یعنی همون تفکرات قرن نوزدهم کابوی بازی. این که حکم اعدام باید ور بیافته یا هر ایالت باید خودش این کار رو بکنه یا به صورت فدرال فقط از طریق کنگره و بعد سوپریم کورت عملیه. اونم که این روزا غیرممکنه. توی ایرانم که همینجوری دارن اعدام می کنن. ایران بعد از چین مقام دوم رو در دنیا داره. از اول سال تا حالا بیشتر از ششصد و پنجاه نفر اعدام شدن که بیشتر از بیستاش هم زن بودن.
قابیل: آره واسه من جالبه که جنبش «نه به اعدام» اینقدر توی ایران فعاله. دیدی که توی زندان ها هم محکومین چند دفعه تا حالا اعتصاب غذای طولانی کردن. توی سوشال مدیا هم همین طور. توی خیلی از تظاهراتی که علیه رژیم می شه توی کشورهای مختلف هم مسالۀ «نه به اعدام» رو شعار می دن. فکر نمی کنی این یه قدم مثبته؟ توی ایران تا اونجایی که من شنیدم خیلی ها طرفدار لغو اعدامن. نه فقط اعدام های سیاسی بلکه حتی برای مواد مخدر و قتل. شنیدم مردم پول جمع می کنن که دیۀ صاحب دم رو بدن که از قصاص صرف نظر کنه. هرچند این قانون قصاص خودش از حکم اعدام ارتجاعی تره ولی بازم فکر می کنم خیلی مثبته. شاید اصلا توی ایران حکم اعدام زودتر از کالیفرنیا لغو بشه!!!
هابیل: اون وقتا مردم با زن و بچه جمع می شدن و به تماشای اعدام می رفتن. جای امیدواریه که حکم اعدام یه روزی لغو بشه ولی یه گلایه دارم، تو گفتی خیلی در گروه های سیاسی از«نه به اعدام» حمایت می کنن، هیچ کجا دیدی که کسی در مورد اعدام کریستین پایک موضع گیری بکنه؟ یا در مورد این بابایی که پیت هگزت می خواد لایو اعدامشو پخش کنه؟ من که ندیدم. فکر می کنم خیلی از اونا این پدیده رو به شکل انسانی و بین المللی نمی بینن. توی یکی از این سایت های تلگرامی که من دنبال می کنم، تظاهرات با شعار نه به اعدام رو گذاشته بود بعد چند تا مصاحبه با چند نفر بود که از انتقام و از آویزون کردن آخوندا و ارزشی ها از درخت های خیابونا داد سخن می دادن.
بگذریم… می خواستم نظرت رو دربارۀ این محاصرۀ اقتصادی هم بدونم و خبرایی از ایران می رسه که تورم و گرونی چه پدری از مردم داره در می آره. آمریکا به تمام معنی محاصره رو تنگ کرده. الان ایران نه می تونه نفت بفروشه، نه می تونه از طریق خلیج فارس کالا وارد کنه. جلوی پروازهای هواپیماهای ایرانی را هم گرفتن. این وسط مردمن که دارن بیچاره می شن.
قابیل: خب چه انتظاری داری؟ آمریکا و اسراییل می خوان رژیم رو نابود کنن. دیدن از نظر نظامی نمی تونن چون واسه آمریکا هم خرجش زیاده هم این که مشکل سلاح و افکار عمومی داره. محاصرۀ اقتصادی کمترین خرج رو براشون داره. فکر می کنی تا کی رژیم دووم بیاره؟ این وضع نمی تونه ادامه پیدا کنه. اینا تا نابودی رژیم پیش می رن. حالا یا رژیم خودش از تو متلاشی می شه، یا مردم و نظامی ها سرنگونش می کنن.
هابیل: خب بعدش چی؟ به فرض این که محاصره رو بیشتر می کنن و به قول تو رژیم برداشته بشه. روز بعدش رو می تونی تصور کنی؟ در خلائی که ایجاد می شه، مردم همه جا رو غارت می کنن. چون سیستمی نیست که جایگزین بشه. این بدترین سناریوس که به جنگ داخلی کشیده می شه و ایده آل اسرائیله. این که رژیم دووم میاره یا نه؟ ببین الان آمریکا، کوبا رو شست هفتاد ساله محاصره کرده. دلیلش هم اینه که از رژیم اونجا خوشش نمی آد. هر وقت هم که خواستن مذاکره و صلحی بکنن، کوبائی های مهاجر جلوش رو گرفتن. مردم رو دارن قطره قطره و دسته دسته می کشن. دولت کوبا هم سقوط نکرد. این سرنوشت رو واسه ایران می خوای؟ تو می دونی که از دهۀ هفتاد تا سال دو هزار و بیست، نزدیک سی و هفت میلیون نفر در اثر محاصرۀ اقتصادیی که آمریکا به کشورهای دیگه تحمیل کرده مردن؟ 
قابیل: دوباره آمار درآوردی؟ این رقم های گنده رو از کجا می آری؟ آخه مگه می شه؟ من فکر می کنم این شاید موثرترین راه واسه سرنگونی رژیم باشه. حالا شاید نه سرنگونی کامل شاید فشار باعث بشه این قضیۀ بمب اتمی و حمایت از گروه های تروریستی توی کشورهای دیگه رو تموم کنن و بذارن مردم یه نفسی بکشن. معلومه روی مردم فشار می آد ولی از بمباران شدن که بهتره! به نظر من این رژیم نمی تونه اینجوری دووم بیاره.
هابیل: بذار اول یه سوال ازت بکنم بعد به اون آمار اشاره می کنم. تو می دونی که آمریکا خیلی از کشورها رو توی این چهل پنجاه سال زیر فشار و محاصره قرار داده. آیا می دونی چند تا از این کشورها وضع بهتری چه از نظر سیاسی یا اقتصادی پیدا کردن؟ به طور مطلق بهت می گم هیچکدوم. اما اون آمارها: من توی مصاحبه های صاحب نظران مختلف مثل مرشایمر و پیپ این رقم ها رو شنیده بودم ولی خودم رفتم دنبالش. چون می دونستم تو بازم به آمار و ارقام من شک می کنی. منبعش رو حفظ کردم که نشونت بدم. بیا ببین توی گوشیمه. اگه خواستی برات می فرستم. (The Lancet Global Health)
گزارش داده که از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۲۱ به طور متوسط در هر سال ۵۶۴،۲۷۸ نفر از ۱۵۲ کشور در اثر فشارهای اقتصادی آمریکا و همکاراش از بین رفتن. بازم آمار می خوای؟ می گه ۵۱ درصد از اینا بچه ها بودن.
قابیل: عجب! آره برام بفرست. جواب سوالتو هم نمی دونم که در چند کشور موفق شدن. پس چه کار باید کرد بذاریم این رژیم همینطوری پنجاه سال دیگه هم جنایت کنه؟ منم می فهمم که مردم عادی بیشتر صدمه می بینن، چون سران رژیم و کله گنده ها خودشونو بستن و تحریم ها اثری روشون نداره. مردم عادین که دارو و مواد غذایی ندارن یا نمی تونن از پس قیمت اونا بر بیان ولی الان اگه کسی از برداشتن تحریم ها دم بزنه همه می گن از رژیم طرفداری می کنه، می خواد رژیم دووم بیاره!
هابیل: کی می گه؟ اونایی که زیر پرچم اسرائیل می خوان کشور رو نابود کنن؟ اونایی که واسه عمو ترامپشون کف می زنن و ازش تشکر می کنن که زیر ساخت های ایران رو می زنه؟ یعنی اینا به فکر مردم ایرانن؟ به عقیدۀ من اگه ضد اعدامی باید صدات در بیاد که «نه به اعدام» به هر شکلی که می خواد باشه و به هر جرمی که طرف کرده باشه. اگه مخالف جنگی و مخالف نابودی کشور، باید صدات در بیاد که مخالف جنگی. اگه مخالف رژیمی هم صدات در بیاد که مخالف رژیمی. اگه مخالف محاصرۀ اقتصادی هستی هم صدات در بیاد. مخالفت با جنگ و محاصره علامت طرفداری از رژیم نیس، نشونه دلبستگی به ایران و مردمشه. مسالۀ رژیم رو خود مردم ایران با روش خودشون حل می کنن. راه دیگه ای نداره.
